Witaj!

Witaj na moim blogu poświęconym mediom i reklamie w Internecie. Wpisy tutaj zawarte będą dotyczyły reklamy w mediach, prasie, gazetach. Na blogu poruszana jest obszerna tematyka dotycząca funkcjonowania mediów.
Zapraszam do śledzenia bloga na bierząco!

Witaj!

Witaj na moim blogu poświęconym mediom i reklamie w Internecie. Wpisy tutaj zawarte będą dotyczyły reklamy w mediach, prasie, gazetach. Na blogu poruszana jest obszerna tematyka dotycząca funkcjonowania mediów.
Zapraszam do śledzenia bloga na bierząco!

Witaj!

Witaj na moim blogu poświęconym mediom i reklamie w Internecie. Wpisy tutaj zawarte będą dotyczyły reklamy w mediach, prasie, gazetach. Na blogu poruszana jest obszerna tematyka dotycząca funkcjonowania mediów.
Zapraszam do śledzenia bloga na bierząco!

Witaj!

Witaj na moim blogu poświęconym mediom i reklamie w Internecie. Wpisy tutaj zawarte będą dotyczyły reklamy w mediach, prasie, gazetach. Na blogu poruszana jest obszerna tematyka dotycząca funkcjonowania mediów.
Zapraszam do śledzenia bloga na bierząco!

Witaj!

Witaj na moim blogu poświęconym mediom i reklamie w Internecie. Wpisy tutaj zawarte będą dotyczyły reklamy w mediach, prasie, gazetach. Na blogu poruszana jest obszerna tematyka dotycząca funkcjonowania mediów.
Zapraszam do śledzenia bloga na bierząco!

 

NAJCZĘŚCIEJ STOSOWANE W REKLAMIE

Najczęściej stosowane w reklamie techniki perswazyjne to: Powtarzanie.Podstawowy środek reklamy — odwołuje się do wspomnianego wcześniej procesu uczenia się, bazuje na warunkowaniu klasycznym i instrumentalnym oraz na teoriach pamięci. Powtarzane są te same reklamy, w późniejszym okresie modyfikowane, by uniknąć znużenia widza. Powtarzają się też pory emisji bloków reklamowych i ich usytuowanie w ramówce programu TV. Nadmierne eksploatowanie tej techniki grozi wystąpieniem efektu bumerangowego, czyli skutków odwrotnych niż zamierzone. Publiczność odziedziczona.Polega na łączeniu komunikatu reklamowego z innym atrakcyjnym dla odbiorcy przekazem, np. łączenie bloku reklamowego z audycją dla dzieci (np. Dobranocką).

DWIE ODMIANY TECHNIKI

Technika ta ma dwie odmiany: w jednej z nich widz ma, przynajmniej teoretycznie, możliwość uniknięcia przekazu perswazyjnego, w drugiej zaś nie {np. nagłe przerwanie filmu przez reklamę).   Symbol.Dzięki prostocie jest łatwy do zapamiętania, do powiązania z konkretną ideą. Symbolami mogą być m.in. znaki graficzne, firmowe (logo), przedmioty, gesty, dzieła literackie i filmowe, hasła i slogany. Symboliczne mogą być też postaci lub prezentacje (np. szczęśliwego dzieciństwa). Reklama może zarówno odwoływać się do już funkcjonujących symboli, jak i kreować swoje własne. Niezwykłość przekazu.W celu przyciągnięcia uwagi odbiorcy i z chęci wyróżnienia się wśród innych konkurencyjnych przekazów .

KOMPUTEROWE EFEKTY WIZUALNE

Mogą to być np. komputerowe efekty wizualne i dźwiękowe, łączenie technik filmowych (filmu tradycyjnego z animacją ko­mputerową) ożywianie martwych przedmiotów albo łamiące tabu skojarzenia.Moda.Reklama może wykorzystywać już istniejącą modę na coś lub na kogoś (aktor, piosenkarz) albo tworzyć własną modę (np. wśród dzieci  na posiadanie określonej zabawki).   Selekcja.Reklama w swym założeniu jest selektywna w prezentacji faktów, ocen i argumentów. Często w ogóle nie prezentuje walorów reklamowanego towaru, a bywa, że i jego samego (np. dżinsy Diesel). Cechą nowoczesnej reklamy jest posługiwanie się skrótem i niedomówieniem.  Stereotyp.Reklama bardzo często odwołuje się do istniejących w społeczeń­stwach stereotypów dotyczących płci, ról zawodowych i rodzinnych, co zapewnić ma maksymalne uprzystępnienie przekazu i łatwą identyfikację odbiorcy.

ETYKIETOWANIE

Ten wyrachowany sposób odwoływania się do uproszczonych sądów społecznych przysparza reklamie krytyki. Warto pamiętać, że reklama często posługuje się stereotypem nie tylko jako środkiem staje się on także jej celem.  Kłamstwa i fałszerstwa.Ten sposób wpływania na poglądy odbiorców stracił dzis rację bytu- silna konkurencja i opinia społeczna (federacje i ruc y konsumenckie), sprawiają, że jest on nieopłacalny. Twórcy reklam, chcąc coś zakamuflować, idą raczej w stronę wieloznaczności i niedopowiedzeń. Etykietowanie — substytucje nazw.Powszechnie stosowane w reklamie — wykorzystuje procesy pamięci i uczenia się.  Etykiety, zwykle o zabarwieniu dodatnim, funkcjonują zamiennie z nazwami towarów i wy wołują natychmiastowe skojarzenia. Bardzo chętnie podchwytywane i powtarzane przez dzieci (np. ,yBounty — smak raju”).

 

DLA PODNIESIENIA PRESTIŻU

Dla podniesienia prestiżu prezentowanych poglądow i zwiększenia wiarygodności przekazu reklama-często posługuje się rzeczywistymi autorytetami w danej dziedzinie bądź aktorami odgrywającym, te autorytetyl Wykorzystuje się także mieszkańców masowej wyobraźni, czyli powszechnie znane postaci kultury masowej lub bohaterow audycji i filmów dla dzieci. Sugestia,.Niezwykle często praktykowane w reklamie apelowanie do kogoś z pominięciem argumentacji oraz z mocnym zaakcentowaniem wezwania. Do sugestii zalicza się także pewne formy oddziaływania na podświadomość, takie jak, zabronione dzisiaj, opisywane niegdyś przez V. Packarda w sposób, moim zdaniem, niedostatecznie udokumen­towany) stosowanie bodźców podprogowych.

ZNACZNA CZĘŚĆ REKLAM

Innym nieetycznym sposobem perswazji tego typu jest posługiwanie się pewnymi wartościami funkcjonującymi w danej kulturze tak głęboko, ze me stają się przedmiotem krytycznej refleksji, m) Oddziaływanie pośrednie.Znaczna część reklam bazuje na zamyśle docierania do ostatecznego konsumenta nie wprost, ale poprzez inne osoby, co okazuje się bardziej skuteczne. Dlatego w reklamach środków piorących występują dzieci, a w reklamach męskich kosmetyków i ubrań — kobiety.) Reklama/perswazja socjologiczna.Listę technik perswazyjnych stosowanych w reklamie uzupełnić należy o zagadnienie reklamy socjologicznej. Odwołuje się ona do szerszej zbiorowości, pokazując odbiorcy indywidualnemu, jak żyją inni, co kupują, do czego aspirują.

WYZNACZANIE STANDARDÓW

Reklama taka wyznacza standardy, wzorce, modele tego, „jakim być”, „co posiadać”, wskazuje grupę odniesienia i zapewnia, jak słusznie zauważył Z. Bauman, w zadziwiająco łatwy sposób tożsamość i poczucie przynależności do wielkiej zbiorowości. Cele reklamy socjologicznej realizują się w sposób ukryty. Ludzie są nie do końca świadomi chęci posiadania coraz to nowych, lepszych, drogich rzeczy, nie zastanawiają się dlaczego czerpią z tego satysfakcję. Wiedząjedynie, że „kosztowność to wyższy status społeczny” (D. Veblen). Zazwyczaj dla takich przedstawicieli społeczeństwa konsumpcyjnego pozostaje ukryty fakt, że świat kreowany przez reklamę socjologiczną jest światem sztucznym, „upozorowanym” jedną z wersji rzeczywistości, i że istnieje w ich umysłach dzięki snobizmowi i skłonności do owczego pędu.

ODZWIERCIEDLENIE WSPÓŁCZESNEJ KULTURY

Wśród odmian postrzegania reklamy wyodrębnienia wymaga ta, która odsuwając na bok lub wręcz uznając za nieważny jej charakter marketingowy i perswazyjny, traktuje ją jako godny zainteresowania analizy element kultury współczesnej. Jednym z pierwszych analityków poważnie traktujących reklamę był L. Spitzer angażujący swoj warsztat badawczy do analizy banalnej reklamy pomarańczy. Dzisiaj nobilitacja reklamy poszła jeszcze dalej; reklamowanie oddziela się od pierwotnego, ekonomicznego kontekstu i uznaje za trwały element współczesnej kultury, swoisty barometr jej stanu, odzwierciedlający ludzkie dążenia.Jak pisze W. Godzić  reklama przekroczyła granice sprzedawania towarów i usług i włączyła się w edukowanie ludzi istocie społecznych i indywidualnych wartości.

SZTUKA WSPÓŁCZESNEGO KAPITALIZMU

Reklama w takim ujęciu jest w istocie sztuką współczesnego kapitalizmu, która w dużej mierze reklamuje samą siebie, czyli kulturę, w której jest zakorzeniona o której mówi.Filmoznawcy podkreślają, że reklama przejmuje społeczne funkcje kina, w tym tę polegającą na organizowaniu masowej wyobraźni. Odwróceniu uległo też pytanie, co reklama wzięła z filmu. Dzisiejsze kino, głownie amerykańskie, coraz częściej posługuje się językiem wypracowa­nym w ostatnich latach przez reklamę. Toczą się dyskusje, na ile reklamówki, kręcone zresztą często przez reżyserskie sławy, można uznać za dzieła sztuki, czy możliwe jest wypreparowanie ich z perswazyjnego charakteru reklamy.

KRYTERIUM PRZYNALEŻNOŚCI

E. Szczęsna proponuje przyjąć jako kryterium przynależno­ści danego tworu (reklamy) do świata sztuki cel w jakim się go prezentuje, co pozwoli zupełnie inaczej zaklasyfikować ten sam film reklamowy pokazywany w amerykańskiej TV i w warszawskiej Zachęcie. Reklama współczesna jest także przedmiotem refleksji antropologów kultury traktujących ją jako „pasożyta replikującego kulturę”, odmianę współczesnego mitu i „protezę masowej wyobraźni, określającą zbiorowe marzenia, potrzeby i lęki”. W takim kontekście o reklamie pisali w Polsce m.in. D. Czaja, L. Stomma, Cz. Robotycki, W. Szpilka, A. Muszyński oraz P. Kowalczyk.